22 oktober 2010
 

De vlucht verloopt probleemloos en we landen om 10:30 uur, zelfs een half uur voor schematijd. We pikken onze koffers op en ontmoeten David Shen, zijn vrouw Lee en hun assistent WenWen. Voor ons is het vanaf dit moment ook een verrassing hoe de rest van de week er exact uit gaat zien; David heeft dit allemaal geregeld en het programma is tussentijds nog wel een aantal malen aangepast. Wij laten ons dus maar verrassen.

We checken vervolgens alvast in voor de vlucht naar Wuhan (wel met enige moeite omdat niet alle namen goed waren doorgekomen). Daarna worden we getrakteerd op een heerlijke Chinese lunch. 

Deze lunch in combinatie met de vermoeiende reis wordt voor een aantal toch een beetje veel van het goede en daarom wordt er besloten de luikjes even te sluiten. Zo probeert iedereen op zijn eigen manier de tijd te doden in afwachting van de volgende vlucht. Bij toeval treft een aantal van ons een groep dames op het vliegveld die deelnemers blijken te zijn aan de miss world verkiezingen die deze week in Sanya (Hainan) worden gehouden.

Rond 17:30 uur vertrekken we per vliegtuig (China Eastern) richting Wuhan waar we zo'n 1:30 uur later landen. Daar staat de bus al op te ons te wachten en deze brengt ons naar het Santosa Hotel. We checken snel in want het eten staat al af te koelen. De kamers zien er netjes uit. Het blijft echter verbazingwekkend hoe slecht de Chinezen Engels spreken; de meest simpele vragen worden door geen enkele dame of heer in het hotel begrepen, zelfs niet aan de receptie.

Het eten laten we ons heerlijk smaken; een verzameling van Chinese gerechten met veel vlees, vis en groenten. Het eten wordt geserveerd op een paar grote ronde tafels met een draaiplateau. Voor sommigen wel de eerste beproeving v.w.b. het eten met stokjes maar volgens mij is er niemand met een hongergevoel van tafel gegaan; er was genoeg..

Na het eten wil een deel van ons nog even de stad verkennen en we besluiten een 'blokje' te gaan lopen. De temperatuur is nog heerlijk dus we kunnen gewoon met de korte mouwtjes zonder jas over straat. Ondanks het relatief late tijdstip is het fascinerend om door de straten te lopen, je ziet van alles: vele kraampjes waar men op straat allerlei eten staat te bereiden, mensen die in een teil hun haren aan het wassen zijn, een man die de reeds gebruikte satéstokjes weer aan het afschrapen is voor hergebruik. Maar ook de rochelende en kitsende mensen (mannen!) zijn nog niet uit het Chinese straatbeeld verdwenen; bij sommige van hen komt het echt vanuit de tenen!

Wat tijdens de wandeling verder opvalt is het grote contrast wat je tegenkomt: enerzijds de moderne kantoorpanden met de flitsende neonreclames met daarnaast straatjes waar mensen in wonen en leven onder voor ons toch schrijnende omstandigheden.

Aangezien we onderweg geen enkele gelegenheid tegenkomen waar we met zijn allen nog wat kunnen drinken, gokken we dat we dit in de bar van hotel nog wel kunnen doen. Dit blijkt echter een foute aanname want aangekomen bij het hotel blijkt er helemaal geen bar te zijn. Dan proberen we het maar in het restaurant maar die zeggen te gaan sluiten (althans; na veel handen- en voetenwerk komen we tot de conclusie dat ze ons dat waarschijnlijk proberen te zeggen). In ons beste Chinees proberen we dan te vragen waar we nog wel een koud biertje kunnen krijgen (Zhōngguó pin píjiǔ) en uiteindelijk begrijpt Ben in het plat Deurnes (heeft duidelijk enige verwantschap met het Mandarijn) dat we zelf aan de overkant bij de kruidenier (die nog open is om 22:30 uur) maar iets moeten halen en dat in de hotel lobby kunnen opdrinken. Dat hebben we maar gedaan en snel daarna heeft iedereen zijn bed opgezocht; het was een lange (reis)dag geweest en de volgende ochtend zouden we al weer op tijd moeten opstaan.


 

Zaterdag 23 oktober 2010

 
Vanavond staat het eerste concert op het programma maar eerst gingen we vanmorgen nog met z’n allen een tempel bezoeken.
























Het is een tempel die stamt uit het three kingdom tijdperk zo rond 223 NC.
Een tempel in typisch Chinese stijl en er waren veel (voornamelijk Chinese) toeristen.

Daartussen vielen wij als westerse Just Ussers
natuurlijk wel een beetje op
Gelukkige hadden sommigen van ons  toch hun uiterste best gedaan om zich aan te passen aan de plaatselijke klederdracht; Ineke en Christ, bedankt daarvoor.

Nadat we naar een show met zeer authentieke Chinese instrumenten hadden gekeken verzamelden we ons en alvorens huiswaarts te gaan hebben we nog even een openbare uitvoering gegeven van onze versie van Mo Li Hua.

Rond 12:30 uur waren we terug in het hotel waar we een lunch voorgeschoteld kregen. Lunch en diner zijn in China warm en worden gegeten aan ronde tafels met een draaiplateau.

Tegen tweeën vertrokken we richting het theater. Hoewel het concert pas om 19:30 uur zou beginnen wilden we zeker deze eerste keer wat extra tijd inruimen om alle apparatuur op elkaar te kunnen afstemmen. Dit bleek later een zeer verstandige beslissing.

Toen we ongeveer 20 minuten in de bus zaten zagen we een enorm imposant en kunstzinnig gebouw verschijnen.
Er werd al direct grappend geroepen dat het theater in zicht was. Maar wat bleek: het was daadwerkelijk het theater waar wij het concert gingen verzorgen.



Als we uitstappen en naar binnen gaan blijkt binnen dat het daar alleen nog maar een veelvoud is van wat we van buitenaf al vermoedden. Duidelijk beduusd en met de mond open van verbazing loopt iedereen backstage zijn ogen uit te kijken: enorme grote en goed geoutilleerde kleedruimtes, prachtige sanitaire voorzieningen en vooral alles groot en modern. Dan lopen we van backstage naar het podium en blijkt dat het nog groter kan. Een enorme moderne en vooral grote theaterzaal met ongeveer 1.700 stoelen. Het podium is van een afmeting waar Carré nog een puntje aan kan zuigen.






Ook de lobby is indrukwekkend en er is veel gedaan aan de promotie van het concert van Just Us: prachtige posters en mooie boekjes. Eigenlijk kan het voor ons nu al niet meer stuk.

Maar goed, even terug met de voetjes op de grond wordt er direct begonnen om de door ons meegebrachte apparatuur aan de praat te krijgen met de Chinese spullen in het theater. Het blijkt verstandig geweest om op tijd aanwezig te zijn want hoewel de apparatuur in het theater van topklasse is, verloopt de communicatie met de techneuten hoogst moeizaam. Ze spreken echt geen woord Engels. Maar goed, na het aansluiten van de meegebrachte receivers en microfoons komt de eerste grote opluchting: de microfoons doen het!

Na ruim twee uur bezig te zijn geweest met aansluiten en instellen van alle apparatuur kunnen we rond 16:30 uur gaan soundchecken. Grappig om te zien is dat in de theaterzaal zelf al de hele middag een groep van zo’n 10 meisjes rondloopt die alleen maar bezig zijn om de vloer te boenen en de stoeltjes af te stoffen. Als ze daar mee klaar zijn, dan beginnen ze gewoon weer opnieuw.

Na het soundchecken eten we nog een kleine snack en kleden we ons om ter voorbereiding op het concert.

Als we ons opstellen om op te gaan zien we dat de zaal zeker niet helemaal vol zit. We schatten in dat er zo’n 500 mensen in de zaal zitten.

We beginnen het concert met Walking en Pink Panther. De paar Chinese woorden in de presentaties van Erica en Maarten krijgen steevast de handjes op elkaar. Dan volgt ons eerste Chinese kadootje; onze versie van Mo Li Hua. Hoewel ik (Maarten) het persoonlijk best spannend vond hoe mijn eigen interpretatie en arrangement van dit nummer door de Chinezen zelf  zou worden ontvangen blijkt men dolenthousiast.

Bij de daaropvolgende nummers uit ons standaard programma is de reactie van het publiek een beetje zoals ons was voorgesteld door gezelschappen die ons waren voorgegaan; ze klappen netjes maar geen uitzinnige taferelen. Als we onaangekonigd ons tweede Chinese liedje inzetten (dit keer een arrangement van Angelo), herkent men direct de melodie en begint men enthousiast te klappen.

Het concert verloopt verder uitstekend en tegen het einde lijken de Chinezen wat los te komen. En dan komt de toegift. We hadden in overleg met David  besloten om nogmaals Mo Li Hua te doen en dan het publiek mee te laten zingen. Dat was een daverend succes: uit volle borst werd er meegezongen. Voor ieder van ons een groot kippenvelmoment en velen van ons waren duidelijk tot tranen geroerd door deze prachtige gebeurtenis .

Met een enorme boost en een zeer voldaan gevoel gaan we terug naar het hotel waar we nog een hapje (Chinees) eten. Daarna snel weer slapen want morgenochtend moeten we al om 6:00 uur opstaan voor de treinreis naar ZhengZhou. Tja, ook wij waren verbaasd, naar Zhengzhou en niet Chengdu. David had de reis wat veranderd en daar kwamen we pas vanavond achter. Zoals al eerder gezegd: wij laten ons deze week verrassen!

Zondag 24 oktober 2010

Vanmorgen moeten we vroeg opstaan om al om 6:30 uur beneden in het hotel te verzamelen. We checken alvast uit en om 7:15 uur, na een kort en snel ontbijt, vertrekken we richting het treinstation van Wuhan. Daar zullen we de ‘hoge snelheids’ trein naar Zhengzhou (spreek uit: Tsungstow) nemen.

 

In de bus op weg naar het station kijken we wederom onze ogen uit in het verkeer; alles rijdt kriskras door elkaar en met gevaar voor eigen leven proberen scooters en fietsers zich een weg te banen door dit ongeorganiseerde zooitje.
Het is echt verbazingwekkend dat het allemaal goed gaat en er zo weinig ongelukken gebeuren.
Maar goed, op de straat geldt het recht van de sterkste en dan zitten wij in onze bus tenminste redelijk safe.

Op het station van Wuhan is het een drukte van jewelste. Zoals alles in China is dit station weer GROOTS opgezet. David maant ons om als groep bij elkaar te blijven en hem als leider te volgen. Aangezien David het stereotype ‘Lemia’ Chinees-Nederlands-Engels spreekt, wordt zijn opdracht door Adri passend omgedoopt  tot ‘follow the Lidl’.

De treinreis naar Zhengzhou is best comfortabel. Er zijn aanvankelijk wat problemen met het aantal en de afmetingen van onze koffers omdat de trein hierop eigenlijk niet is ingericht. Ook dat probleem lossen we  passend op. Leuk is wel te zien dat de Chinese conductrice zeer multitasking is: eerst komt ze de kaartjes knippen, vervolgens komt ze met een rijdende prullenbak langs om het afval te verzamelen en daarna komt ze nog eens langs om alle afvalzakjes netjes om the ruilen voor nieuwe.

Zo’n 3:30 uur later arriveren we in Zhengzhou. Bij het uitstappen moeten we nog wel oppassen om de Chinese Cas Spijkers niet te storen in het bereiden van zijn eten; bij de uitgang IN de trein zit deze namelijk met een vuurkorfje op een krant een stukje vlees te bakken en te braden.

Op het station van Zhengzhou is het fenomeen roltrap nog niet echt doorgedrongen, wat ons noodzaakt alle zware koffers de trappen op en af te sjouwen. Buiten aangekomen staat de bus ons op te wachten. Tijdens de rit naar het hotel is aan het verkeer en de gebouwen duidelijk te zien dat Zhengzhou met zijn 15 miljoen inwoners een grotere stad is dan Wuhan (met maar 9 miljoen inwoners). Elke keer een stapje hoger.

We verblijven in het Zhengzhou International Hotel. Het valt direct op dat de inrichting van het hotel wat luxer is dan in het vorige hotel. Iedereen checkt snel in en vervolgens gaan we lunchen.

Tegen 16:00 uur vertrekken we naar het theater en ook dit is weer groot, groter, grootst. Het instellen aan aansluiten van onze apparatuur verloopt wat soepeler dan de dag ervoor, ook omdat de geluidstechnicus in dit theater gelukkig wel enigszins Engels spreekt. Wederom is de geluidsapparatuur van het theater zelf van topklasse.

Het concert is net zoals gisteren weer een belevenis. Hoewel we al onder de indruk waren van het publiek tijdens ons eerste concert, is het toegestroomde publiek vandaag duidelijk nog wat enthousiaster. De Chinese woordjes in de korte praatjes van Christ, Erica, Esther en Maarten worden weer steevast met een applaus ontvangen. En net als de avond ervoor wordt de zaal extra enthousiast van onze Chinese nummers en opvallend ook weer van The Bumblebee. Een van onze eigen persoonlijke hoogtepunten is echter het ‘spiekbriefje’ van Peter. In het nummer Full Moon heeft Peter een zeer lastige solopartij in het Chinees. Tijdens het eerste concert was hij de draad kwijt geraakt en had hij toen maar iets fonetisch verzonnen. Om dit bij het tweede concert te voorkomen heeft hij, zonder dat iemand daar iets van weet, een spiekbriefje in zijn zak gestopt welke hij zeer subtiel tijdens zijn solo tevoorschijn tovert. Waarschijnlijk heeft niemand in het publiek het gezien maar Angelo en Anne zien het wel gebeuren. Deze hebben zich op dat moment moeten verbijten om niet in de lach te schieten. Persoonlijk moet ik zeggen dat ik het de stunt van de eeuw vind. Peter, Chapeau!

Als finale hoogtepunt van het concert doen we wederom de toegift Mo Li Hua waarbij Angelo in het tweede couplet de zaal alleen de melodie laat zingen met ons als begeleiding eronder. En dat doen ze zeer gedisciplineerd! Wederom een kippenvelmoment en genieten voor iedereen.

Bij het slotapplaus krijgt  Angelo, net als de avond ervoor, een prachtig boeket bloemen dat hij net als gisteren weggeeft aan een van de kinderen in de zaal. Als we vervolgens het podium aflopen komt de vader met het kind naar het podium gelopen en roept ons hartstochtelijk ‘Dankjewel’ toe. We weten nog steeds niet of hij dit heeft opgepikt uit een van mijn presentaties waar ik uitlegde dat Xiè Xie in het Nederlands ‘Dankjewel’ is (in dat geval een bijzonder ‘snelle leerling'). Of misschien had deze mijnheer wel een Nederlandse achtergrond  (zo zag hij er overigens niet uit). Maar heel erg leuk was het in ieder geval wel.

Na afloop van het concert is David zeer enthousiast en je voelt net als de avond ervoor dat er een grote last van zijn schouders is afgevallen. Kennelijk heeft hij het verwachtingspatroon in China zeer hoog neergelegd en vullen wij dit tot nu toe naar zijn volle tevredenheid in. Heel leuk was ook dat de Chinese geluidstechnicus na afloop ook helemaal enthousiast was. Daarop vroeg deze aan onze eigen geluidstechnicus John naar onze website en John gaf hem toen ook een CD als bedankje. De man was tot tranen geroerd.

Met een voldaan gevoel gaan we vervolgens terug naar het hotel waar we om 21:30 uur nog gaan dineren. Tijdens het dineren Sms’en we het (Eindhovens/Brabants) thuisfront nog even om te feliciteren met de historische 10-0 overwinning van PSV op Feyenoord. Alom verbazing bij het thuisfront hoe wij dat al zo snel wisten maar daarbij vergaten ze waarschijnlijk dat wij hier in China al 6 uur verder zijn.

Maandag 25 Oktober 2010

Vandaag staat er geen concert gepland dus eigenlijk wordt het een soort 'rustdag'. Dit betekent niet dat we rustig aan kunnen doen want aan het begin van de middag vertrekken we alweer naar het vliegveld voor de vlucht naar Chongqing (spreek uit: tsjongtsjing).


Omdat we 's morgens vrij te besteden hebben en toch iets speciaals willen doen komt het voorstel om ons te onderwerpen aan een echt traditionele Chinese voetmassage. Zo gezegd, zo gedaan.

Bij binnenkomst worden we ingedeeld in groepen van 4 personen. De dames gaan met met de heren masseurs mee en de heren zullen worden gemasseerd door vrouwelijke masseuses.


In een kamertje van  4x4 meter met vier ligbedden kunnen we ons vervolgens verkleden in een soort Chinese kimono. Onder het genot van Chinese thee en een blikje Cola krijgen we vervolgens een uitgebreide verzorging van de voeten. Ook de rest van het lichaam wordt onder handen genomen. Het gaat er hierbij af en toe niet zachtzinnig aan toe en menigmaal wordt de pijngrens opgezocht. Prijs voor dit alles: 40 RMB per uur (ongeveer 4 EUR!).

Na ongeveer 1,5 uur lijkt de massage ten einde. Toch komen de dames weer terug met een soort fakkel en glazen bolletjes. Aangezien wij nog op onze buik half slapend liggen na te genieten van de toch ontspannende massage hebben we niet in de gaten wat er exact aan het gebeuren is. Voordat ik er erg in hebt voel ik dat er op mijn rug op een aantal plaatsen iets wordt vastgezogen.
Op dat moment komt David binnen en bij het zien van dit schouwspel beveelt hij de dames onmiddelijk er mee te stoppen.
Direct worden de glazen bolletjes van mijn rug verwijderd maar later blijkt dat er al enige schade is aangericht.

Als we ons weer aan het aankleden zijn vertelt David dat de behandeling waar ze mee begonnen waren niet was afgesproken, maar dat men dit zonder overleg doet om zo na afloop extra geld te kunnen vragen. Bovendien vertelt hij dat deze behandeling voor westerse mensen (die dit niet gewend zijn) gevaarlijk kan zijn. Tijdens deze behandeling voert men namelijk de temperatuur in de bolletjes langzaam op tot meer dan 100 graden! Iemand die dit niet gewend is kan zeer lelijke brandwonden oplopen. Van Carla begrijp ik later dat deze behandeling Moxa heet.
Gelukkig kon David op tijd ingrijpen maar het vastzuigen van de bolletjes had bij John, Christ en Maarten toch al wel wat (tijdelijke) schade aangericht. Maar we gaan ervan uit dat dit waarschijnlijk weer binnen een paar weken hersteld is, ahum..

Maar goed, al met al: de voetmassage was heerlijk en iedereen heeft er met volle teugen van genoten!

Na de lunch checken we uit en gaan we richting vliegveld. Als we daar willen inchecken voor de vlucht lopen we weer tegen het probleem aan dat de naam in het paspoort niet bij iedereen overeenstemt met de naam op de ticket. Dit kost ons een dik half uur om alle boardingpassen geregeld te krijgen.

Ben laat ons (en zichzelf) nog even schrikken door in paniek te melden dat hij zijn videocamera in de bus heeft laten liggen. Wij weten hem snel te overtuigen dat deze gewoon om zijn nek op zijn buik hangt.

Ben, The Paddy is yours --->


De vlucht naar Chonqing verloopt voorspoedig maar bij landing merken we dat het lang duurt voordat we onder de wolken komen. Vaak betekent dit niet veel goeds en als we op de grond staan zien we dat het inderdaad flink nat is en nog regent. Temperatuur is ongeveer 16 graden.


We pakken de koffers en gaan buiten op zoek naar de bus. Dit blijkt een nog kleinere bus te zijn dan die in Zhengzhou. Het laadruim onder de bus blijkt na 4 koffers al vol te zitten en daarom laden we de achterste banken van de bus maar vol bij gebrek aan laadruimte.


De busreis naar het hotel zullen we niet snel vergeten. De chauffeur blijkt niet goed te weten waar hij naar toe moet. Daardoor rijdt hij, tot grote ergernis van David, een aantal malen fout. De chauffeur belt daarop met één van zijn hulplijnen om advies te vragen. De chauffeur wordt vervolgens een aantal malen teruggebeld en de ringtone van zijn telefoon blijkt de melodie van het Chinese volkslied te zijn. Omdat wij als Just Ussers deze melodie goed kennen (we hadden hiervoor een arrangement gemaakt maar dit is op verzoek van David uiteindelijk niet gebruikt) beginnen we ieder keer als zijn telefoon gaat luidkeels mee te zingen. We hebben echt ontzettend gelachen. Als we de gedachten van de chauffeur hadden kunnen lezen dan had hij zich waarschijnlijk afgevraagd hoe een stelletje zotten uit Nederland in hemelsnaam feilloos het Chinese volkslied mee kan zingen.


Na ruim een uur zoeken naderen we eindelijk het centrum van Chongqing. We zien een stad verschijnen die veel doet denken aan de skyline van New York; enorme wolkenkrabbers verlicht met neon en andere lichteffecten.



Eindbestemming is het Yantzee Island Hotel. We checken in en gaan eten.




Het eten is heerlijk en vooral very SPICY. Daarom wordt de Tsingtou (Qīngdǎo píjiǔ) rijkelijk ingenomen om de ontvlamde mondjes te blussen.









Na het eten gaat een groep nog even wandelen door het centrum en zij schieten nog wat leuke foto's. Ruim drie kwartier later zijn we terug in het hotel waar we met z'n allen nog wat drinken. Heel gezellig!

Gevoeglijk gaat iedereen terug naar zijn kamer om te gaan slapen.